Bir anne olarak çok ÅŸanslıyım aslında. OÄŸlum doÄŸduÄŸu ilk günden hiç zorluk çıkarmadı bana. Gaz sancısı yada uyksuzluk çekmedim çok fazla. Erkenden uyuma alışkanlığını 4-5 aylıkken edindi ve ÅŸimdi akÅŸam 8:30 – 9:00 gibi yatıyor. Sabah aynı saatlarde kalkıyor. Masal kitaplarına ve kitapçıları gezmeye bayılıyor. Åžu anda 3 yaşında ve dünyalar tatlısı benim için. Ama bir durumumuz varki zaman zaman çok içimi sıkıyor. Genelde çocuklar 1 yaÅŸ civarı ilk kelimelerini söyler ve 2 yaşında artık kendini ifade edebilecek ÅŸekilde cümleler kurabilir. Oysa benim oÄŸlum 2 yaşında ilk defa anne 2,5 yaşına doÄŸru  ise  baba,dede anneanne, gel, git gibi basit kelimeleri kullanmaya baÅŸladı. Doktoruna sürekli endiÅŸelerimden bahsedip durdum. Nedeni ne olabillir? Ne yapmalıyım? Bir pedegoÄŸa göstermeli miyim ? diye her kontrolümüzde soru yaÄŸmuruna tuttum. Çınar’ın çok saÄŸlıklı ve zeki bir çocuk olduÄŸunu, bazı çocukların geç konuÅŸtuÄŸunu  endiÅŸelenmemem gerektiÄŸini duydum hep. Neyseki 2,5 yaşından sonra inanılmaz bir hızla yeni kelimeler ve hemen ardında da cümle kurmalar baÅŸladı. Ãœzerimden çok büyük bir yük kaltı, dünyalar benim olmuÅŸtu. (Anneler beni çok iyi anlayacaktır.) Gerçi konuÅŸmalarını anlamak biraz zor olsa da razıydım o kadarına.
Tam herÅŸey yolunda derken bir hafta kadar önce ‘S’ harfi  ile baÅŸlayan kelimeleri söylerken kekelemeye baÅŸladı. Öyle böyle deÄŸil hani. Basbayağı kekeliyor, mesela ‘sen’ demek istiyor ama se,se,se,se  diyerek kalakalıyor çocuÄŸum. En sonunda ya yorulup susuyor yada ‘unuttum’ deyip vazgeçiyor, kapatıyor konuyu. Ä°lk gün çok üzerinde durmadım görmezden geldim fakat ertesi günde devam edince iyice moralim bozuldu. Ne yapacağımı, nasıl davranmam gerektiÄŸini bilemedim. Çınar’ı  uyutup hemen internete girdim tabi. Okuduklarım beni bayağı rahatlattı. OÄŸlumun kekelemesini görmezden gelip normal davranarak, farkında olmadan doÄŸru olanı yaptığımı öğrendiÄŸimde derin bir nefes aldım. Konuyla ilgili bir çok site gezdim. Hepsinde aÅŸağı yukarı aynı ÅŸeyler yazıyordu. 2-5 yaÅŸ arası kekelemenin normal sayıldığını öğrendim. Anne-babalara tavsiyeleri ise özetle şöyle;  ‘ ÇocuÄŸun kekelemesi durumunda normal bir tavır takınarak sabırla kelimesini tamamlamasına izin verin. Asla onun yerine kelimeyi siz söylemeyin. KekelediÄŸini ona söylemeyin, yüzüne vurulduÄŸunda daha çok kekeleyecektir. Yardımcı olmak adına – yavaÅŸ yavaÅŸ konuÅŸ, acele etmeden söyle- gibi telkinlerde de bulunmayın. Bırakın kendisi halletsin. ÇocuÄŸunuz konuÅŸurken onun dudaklarına deÄŸil gözlerine bakın.’
Bende aynen söylendiği gibi davrandım. Gerçektende kekelemesi devam etmekle birlikte kelimeyi daha kısa sürede tamamlıyor hatta azda olsa  hiç kekelemeden söylediği de oluyor. Bir yerlerde benimle benzer şeyleri yaşayan birileri olabileceğini düşünerek sizlerle paylaşmak istedim.