Metrobüse son bir haftadan beri iki defa binmek nasip oldu. Ve ikisinde de bindiğime bineceğime bin pişman oldum. İlki geçen hafta akşam 22:00 gibiydi. Sanırım en az 20 dk. bekledim. Sonrasında bir geldi araca zor bindim. Bugün sabah tekrar metrobüse binmek istedim. İstasyona indim ve beklemeye başladım. İlk araç durağa gelmeden durdu ve yolcu indirdi. O kadar doluydu ki şöför transit geçti. İkincisi durakta durdu ama bırakın binmeyi kapı açıldığında içeridekiler kapıdan aşağıya düşmemek için kenarlardan asılıyordu. Üçüncü metrobüs (aslında otobüs bunlar) boşdu ve transit geçti. Dördüncüsü dolu, beşincisi dolu, altıncısı dolu… Yedincisine bir hınçla milleti iterek girmek zorunda kaldım. İşe geç kalmasaydım zor binerdim. İçeride o kadar kalabalıktık ki bir sürü akrabam oldu!.. Gelişmiş ülkelerde toplu taşıma araçlardında insanlar ayakta da gitse gazete ve dergi okuyabilmektedirler. Bizde ise bırakın ayakta durmayı nefes bile almak imkansız. O kadar iç içe seyehat ediyoruz ki başkasının verdiği nefesi direkt sıcak sıcak ciğerimize çekiyoruz. Daha önce yie aynı sebeple tranvaya binmekten vazgeçmiştim. Şimdi ise metrobüse. Ama öyle bir hale getirdiler ki alternatifi taksiden başka kalmadı. Metrobüsle gerçekten hızlı seyehat ediyorsunuz ama indiğimde kendi adıma söylüyorum resmen ahırdan çıkmış hayvan gibi hissediyorum!.. Metrobüsten indiğimde aklıma pratik düşünen başbakanımızın söylediği vecizeler geldi.

One Minute, Vecizeler;

Davos benim için bitmiştir. Bidaha da gelmem.

Metrobüs benim için bitmiştir. Bidaha da binmem.

Askerlik yan gelip yatma yeri değildir.

Metrobüs yan gelip yatma yeri değildir.

Ananı al da git.

Metrobüsden ananı al da  git.

Hamdolsun ekonomik kriz teğet geçti.

Hamdolsun metrobüs beni almadan teğet geçti.

Artık bende pratik düşünebiliyorum…