Türkiyede engelli olmak maalesef ki çok daha zor. Kaldırımlardaki rampalardan tutunda bina girişlerindeki ve üst geçitlerdeki yetersizliğe kadar her türlü yaşam alanında binbir zorlukla savaşıyorlar. Birçoğumuzun kolaylıkla yapabildiği basit birçok şeyi onlar yapamıyorlar. Okula gitmeleri başlıbaşına bir mücadele, okusalar bile iş bulmaları yada ne bileyim her gün işe gidip gelmeleri bile ne kadar meşakkatli düşünsenize. Tüm bu zorluklara rağmen hayata daha bir bağlı ve daha pozitifler. Çünkü hayatın ne kadar basit mutluluklarla dolu olduğunu, küçücük şeylerden nasıl mutlu olacaklarını çok iyi biliyorlar. Sanki Allah onlardan uzuvlarını alırken kalplerine yaşam sevinci ve insan sevgisi vermiş. Şu hayatta en çok hayranlık duyduğum kişiler onlar. Sizi bilmem ama ben engelli insanları gördükçe kendimi bencil ve sığ hissediyorum. Ne kadar saçma şeylere üzüldüğümü fark ediyor ve sahip olduğum nimetlerin nasılda farkında olmadan nankörlük ettiğimi alıyor ve utanıyorum. Engelli insanlarla ilgili yeterli hassasiyet hiçbirimizde yok bence.Keşke toplum olarak daha fazlasını yapabilsek. Oysaki herkes bir engelli adayı aslında. Hepimiz talihsiz bir kaza yada dikkatsizlikle engelli olabiliriz.
Ama malesef hayat koÅŸturmacası içinde hepimiz onları unutuyoruz. Ne zaman gazetede, televizyonda yada çevremizde onlardan birini görsek hatırlıyor ama ertesi gün yine koÅŸturmacanın içinde unutuyoruz. Tıpkı benim az önce gazetede okuduÄŸum bir haberle onları hatırlamam gibi. Kamuya sınavla 54 engelli anılacağı ile ilgili bir haber okudum. Evet maalesef sadece 54 kiÅŸi. Yine de hiç olmazsa 54′ü için umut ışığı. EÄŸer bu yazıyı okuyan bir engelli yada engelli yakını varsa haberle ilgili ayrıntıyı burayı tıklayarak alabilirler. Bir gün ülkemdeki tüm engellilerin önündeki engellerin kalkması  dileÄŸiyle.